Luyện nghe bài hát Den Dag vun der oppener Dier

Et wor en Haus mat enger schéiner Fassad,
mat engem klenge Virgaart, mat moofe um Bam.
"Pëtz mech mol!", mä erwächt sinn ech net aus Dram.
Eng gëlle Fra sot: "Kommt eran!", a si gaang.

Et wor ee klengt Haus mat ville Zëmmeren,
mä dee groe Schleier wollt hier Faarwen um hënneren.
am Ënneren, déi wuar nawell e bësse latzeg,
well ouni ginn déi grellsten Téin och blatzeg.

De groe Schleier hat sech wéi e Film op Haut geluet
an op eemol ech e Gefill vu Sécherheet verspuert.
Si zur Sucht, déi Alldag a Liewe kontrolléiert,
ass liberal, mä näischt ass toleréiert.

Eng unzéiend Kraaft, wou dëse hat,
Friemer wuaren all Dag op Besuch an owes op der Heemfahrt.
Mee d'Heemechtssprooch net oft geschwat,
do e roude Léiw de rout-wäiss-bloe Fändel verbrannt am Gaart.

Ee Privileg, deen een an Haus ka genéissen,
datt een um Menü zwou Sproochen am Pass ka begréissen.
Hei schaffen déi fir e sou genannten Hongerloun,
Als gëtt et schliisslech en 13. Mount.

Mä eppes un deem wuar ons schleierhaft.
D'Fro wuar, firwat ee als Fiffi fir sou deier schafft.
Vum Schäi bedrunn, wuar net d'Gerechtegkeet!
E grousse Kuch wuar do, mä d'Stécker net gerecht gedeelt.

Als Bewunner beschränks de dech op dat
du zwar net, wat dobausse leeft, mä de Fernseh ass d'Fënster zur Welt.
Do koum eng statesch Figur fir d'Symbolik vun Haus,
elo fille mer eis doheem, well de Fändel eraus.

3 Mol Lëtzebuerg, wéi ënnert de Brongen.
Mär hunn zesumme gehal, dat huet och deemools geklongen.
An eis an de Minen, ouni si wier d'Haus mol net gebaut,
aus déifster Broscht, gëllt hinnen och nach haut.