Luyện nghe bài hát De Kueb Päiperlek

Ech loossen fauchen, ech bleiwe léiwer oft de Stommen,
jidderee wëll tauchen, mä bal keen ass fräigeschwommen.
Ech soen et just eemol, kanns de net vernennen,
ech sinn ebe wéi eng Tefals-Pan, ech loossen ubrennen.

Eis Influenze krute mer aus dem Papp senger verierft,
ass keng Musek, et ass ee Gefill, wat ee lieft.
An eis stierft net aus, et ass jo kee Latäin,
genéiss eise Sound op der Couch an Pätsche Wäin.

Mär fëllen Kamäin, well um Mikro sinn ech bësseg,
well de Schlauch drëpst, bleift deen heite flësseg.
Also stëppel net, du Krëppel, oder ech lénken i den Tëppel.
An steet...

Deng Ouere kréien Aen, ech de Beat mat menge Wierder fierwen.
Wat de man, wann ech dech aus der Realitéit eraushiewen?
Dat un all Strummert oder Bonzekand,
komm danz op eise a fill dech wéi d'Alice am Wonnerland.

Meng reesen duerch d'Land ewéi an der Bibel d'Nomaden,
ech balancéieren um dënne Fuedem, do wou d'Leit sech en erwaarden.
Fir mech zielt de Moment, Lifestyle ass improviséiert,
d'Haaptsaach, d'Beats si kee Plang, wat muer passéiert.

Ech meng Gorgée, fir aus mir erauszeklammen,
de Kueb wäert elo aus sengem verschwannen.
D'Flilleke gespëtzt, a fir an der Minett z'erbléien,
wann hie seng Erfahrunge mécht, ma da hien och fléien.

Probéieren Dag fir Dag, d'Lat méi héich ze leeën,
ech op der Landkaart wäiss Flecke verdeelen.
Et reenen Dünger fir den hongerege Buedem,
och wann sech u Chrëschtdag rëm iwwerlueden.

Ech mole mäi gielen Numm an de Schnéi an Wanterzäit,
a wann d'Kand erëm jäizt, da weess d'Mamm, et ass souwäit.
De Kueb ass rëm do an säin Eck,
de vum Sproochgesang ewéi de Scholesch Eck.